Pronken en ploeteren aan de Vecht
Een kleine historie van tuinkunst in Nederland
In de 17e en 18e eeuw werd in Nederland met veel ondernemingsgeest aan landschap en tuin gebouwd. De tuinen en parken werden grotendeels gefinancierd met de winsten uit de handel op de Oost en dienden als lustoord en pronkkamer. Zo ontstond aan de oevers van de Vecht een aaneenschakeling van grotere en kleinere buitenplaatsen, met prachtige sier- en moestuinen en boomgaarden. De Vechtstreek werd in deze periode een internationale ‘showroom’ voor tuin en landschap.
Toen het uiteindelijk eind 18e, begin 19e eeuw gedaan was met de rijkdom, raakten veel buitenplaatsen in verval. Er is veel verdwenen, maar toch is, varend over of rijdend langs de Vecht, de glorieuze geschiedenis nog steeds zichtbaar en voelbaar.
In Pronken en Ploeteren aan de Vecht vertellen bewoners en tuinbazen van buitenplaatsen over hun tuin(park) en wat die voor hen betekent. Zij vertellen over de lusten en de lasten. De voortdurende spanning daartussen, tussen het pronken en het ploeteren, is een terugkerend thema in de film.
In samenwerking met de Stichting Groene Parels.
Regie: Godelieve Eijsink